INTRO
Det er stor skilnad på pappa- og mamma-actionfilmar, seier ungane mine. Pappa-action er sånn med berre vanleg skyting og bilkøyring, medan mamma-action må ha med noko med romvesen, gamle dagar, historiske kostyme, natur og dyr (gjerne dinosaurar), ulukker og operasjonar (helst alt på ein gong). Viss eg skal skrive ei forteljing som de skal lese og vere med på å dikte vidare på, for at det ikkje skal verte fullt så keisamt å lære seg den naudsynte nynorsken, vil eg i det minste ha med det eg liker å lese om sjølv, og så kan de spørje meg så pent de berre kan om eg ikkje også kan ha med noko om... (finn på sjølve).
Her kjem nye avsnitt med avlange mellomrom, og så får de vere flinke til å foreslå kva som skal hende vidare. God lesing.
FØRSTE KAPITLET
Den vesle bygda låg ihopkrupen oppunder ei bråbratt fjellside. Stup og juv hauga og skar seg ende-opp og ende-ned i flak og flog av svartsleip stein, som liksom lente seg trugande ut over krullen av malingslitte, vindskeive hus. No og då rausa ein rullestein nedetter fjellsida og knakk eit tre eller slo hol i eit tak. Liv hadde ikkje gått med så lenge folk kunne minnast, men ein dag - grøss det i folk - kom kan hende sjølve den ovdigre bergblokka kantrande og krasande og moste flatt alt som var.
I utkanten av hus-krullen, nedover mot elvesletta, stod ei bulka og rustflekka campingvogn. I vogna budde ein mann, åleine. Kvar morgon kunne folk sjå han vagge stivbeint ut døra og stille seg opp og slå lens medan han stirde sorgtungt ut over elva og skogkrattet på bortsida. Så rista han sige-dropen utav karen, sputta ut snusen og gjekk inn att. Elles var han knapt å sjå ute, utom på laurdagsettermiddagane like før øl-gardina vart dregen for på butikken. Då kom han trampande inn i dei møkkete støvlane sine med ein regnbleika, trådsliten trillebag på slep, ein slik ein som ein elles berre ser gamle kjerringar drasse på.
- Det vanlege, grynta han då.
Ungdommane som helge-jobba på butikken hadde lært seg til å ikkje spørje han om noko. Nåde den nybyrjar-faen som freista småprate om ver eller anna i staden for å berre halde kjeften sin og laste bagen full med bayer og rullings; han eller ho vart spikra til næraste vegg av eit ulmande vanvetts-blikk og psyka ned i joggeskoa av ei remse tennerskjærande mumling og grumling. Galen var han, det var alle samde om, men ikkje farleg nok til at ein kunne få han innbura. Så fekk han gå der; i bygda var der nok av anna folk med like mykje skrømt på loftet.
Slike som ho Per-Olina, til dømes. Åleine budde ho rett nok ikkje, ho hadde no denne gubbe-kroken sin, han Olina-Per, som ho slapp ut no og då. Skjelvbeint og vesaleg tutla han seg då husimellom på vitjing til kjende og halv-kjende og fekk kaffe og lefse og vaflar. Det var knapt til å tru kor mykje den skrantne gamle skrotten greide å bøtte og hive innpå. - Får du ikkje mat heime? hende det nokon var toskne nok til å spørje, men då vassflaug gamlingen i auga og kara seg på dør med eit halvkjøvd takk-for-maten-hikst. Ho Per-Olina sjølv leid nok inga matnaud, kunne folk sjå. Bakbrei og barmedryg brøyta ho seg fram der ho ville, og ingen med sjølvbergingsvett stod ho i vegen.
Men ein dag...
